Według jednych knysz jest małą bułeczką, a według innych pieczonym pierożkiem z różnego rodzaju nadzieniem (mięsnym, kapustnym, grzybowym, cebulowym, twarogowym, ziemniaczanym czy owocowym), albowiem z wyglądu przypomina zarówno bułeczkę, jak i nie całkiem oblepiony pieczony pierożek, którego wnętrze zostało wypełnione farszem, tradycyjnie kaszą gryczaną lub ziemniakami, widocznym na wierzchu. Najczęściej knysz ma okrągły kształt. Można go spożywać samodzielnie jako ciepłą przekąskę, na lunch, a także może zostać podany jako dodatek do zupy lub potrawy mięsnej.
Początkowo jedzenie knyszy było związane z rytuałem pogrzebowym Stąd wzięło się dawne powiedzenie, że „Ruś piecze knysze umarłym” (j. ros. Русь печёт кныши мёртвым)., ale ta tradycja zanikła wraz z upływem czasu.
W kuchni bieszczadzkiej knysze nadziewa się na różne sposoby, np. kaszą gryczaną, serem twarogiem i cebulą, kaszą jęczmienną, mięsem i cebulą, ziemniakami, serem i cebulą, kiszoną kapustą, ziemniakami i podsmażaną cebulką.
Dawne zdefiniowanie W XVII wieku określenia knysze użył w jednym ze swoich utworów Wacław Potocki, pisząc:
W 1830 roku etnograf Łukasz Gołębiowski opisał knysze w następujący sposób:
Podobna definicja knysza została zamieszczona w Encyklopedii staropolskiej Glogera z 1900 roku:
Zaznaczając, że: