Pod koniec sierpnia 1943 Amon Göth komendant obozu w Płaszowie zlikwidował największe we Wschodniej Galicji, tarnowskie getto. Madritsch był jednak pewny, że jego pracownikom nic nie grozi. Zostali oni zesłani na Śląsk do niewolniczego obozu pracy, znajdującego się na terenie fabryki olejów syntetycznych. Produkowali mundury dla tamtejszych oficerów SS. Ta praca pozwoliła im przeżyć, a niektórych z nich udało się potajemnie przewieźć na Węgry i Słowację.

14 września 1943 Madritsch został upoważniony do przeniesienia swoich fabryk do obozu pracy przymusowej w Płaszowie. Zatrudnił dwa tysiące Żydów jako pracowników i zapewnił im jedzenie, odzież i buty. Madritsch musiał zapłacić SS na jedzenie i inne zaopatrzenie. Kiedy Amon Göth dowiedział się, że prawie jedna czwarta pracowników Madritscha była powyżej górnej granicy wieku dla robotników niewolniczych, starał się odpowiednio obniżyć zatrudnienie. Madritsch skutecznie nalegał, że starsi pracownicy „byli najbardziej wartościowi”.