Był działaczem Towarzystwa Pszczelniczo-Ogrodniczego w Sanoku, w którym w 1907 został wybrany wydziałowym.
Ponadto działał na polu politycznym. W 1905 z jego inicjatywy został zawiązany komitet miejski w Sanoku, który w nawiązaniu do odezwy ks. Władysława Bandurskiego miał za cel niesienie pomocy Polakom z Królestwie Kongresowym rannym i potrzebującym w wyniku poboru żołnierzy do udziału w wojnie rosyjsko-japońskiej. Zdobywał mandat Rady Miejskiej w Sanoku w 1910, 1912 i wówczas zasiadł w komisjach budowlanej i wodociągowej. Był także właścicielem dóbr ziemskich.
Po wybuchu I wojny światowej od 8 września 1914 wraz z bliskimi przebywał w Wiedniu. Jego żoną od 1895 była poślubiona w Brzesku Maria Julia Czarnowska z domu Sumińska herbu Leszczyc (1869-1942)••, siostra mjr. Stefana Sumińskiego. Ich dziećmi byli Zygmunt (1896-1897), Stefan (1899-1983, inżynier rolnik, kapitan Wojska Polskiego).