Ponieważ księgozbiór stale się powiększał, jesienią 1953 roku bibliotece przyznano 2 kolejne lokale, co pozwoliło na relokację zbiorów i utworzenie czytelni ogólnej, czytelni czasopism oraz wypożyczalni.
W 1955 roku Gmach Główny przebudowano zgodnie z projektem Przedsiębiorstwa Projektowania Budownictwa Miejskiego w Warszawie, co dało możliwość zaadaptowania kolejnych pomieszczeń na cele magazynowe. Zbiory biblioteki stale się rozrastały (w latach 1950–1960 o ok. 80 tys. woluminów), więc w 1960 roku przyznano następne pomieszczenia w środkowej części gmachu, które przeznaczono na wypożyczalnię studencką i magazyn. Zmiany lokalizacji i rozbudowy spowodowały, że w roku 1974 łączna powierzchnia biblioteki wynosiła 1064 m². Jednak we wnętrzach przeznaczonych na czytelnie, magazyny i stanowiska niezwiązane z obsługą użytkowników panowały tak trudne warunki, że już w czerwcu 1957 roku Zbigniew Wasiutyński, przewodniczący Senackiej Rady Bibliotecznej, zgłosił projekt nadbudowy środkowej części Gmachu Głównego i oddanie jej bibliotece. Zaczęto go realizować kilkadziesiąt lat później, w 1996 roku. Wcześniej pojawiały się inne koncepcje, również dotyczące wybudowania nowego gmachu, ale nie udało się ich przeprowadzić.