W sezonie 1927/28 wystartowały pierwsze ogólnokrajowe rozgrywki ligowe w ramach Danmarksmesterskabsturneringen. 20 zespołów zostało podzielonych na pięć grup po cztery w każdej. Grały systemem jednokołowym, po czym zwycięzcy pięciu grup kwalifikowali się do mistrzowskiej grupy finałowej. Po czterech kolejkach najlepsza drużyna zdobywała tytuł mistrza Danii. Taki format obowiązywał zaledwie dwa lata przed zmianą systemu ligowego, a turniej zmienił nazwę na Meistersklabsserien w sezonie 1929/30. Zespoły zostały podzielone na dwie ligi, ligę mistrzowską z dziesięciu zespołów i drugą ligę z różną liczbą klubów w każdym sezonie. Oznaczało to, że liczba drużyn rywalizujących o mistrzostwo była ustalana na czas trwania turnieju. Najgorszy zespół z ligi mistrzowskiej oraz najlepsza drużyna z drugiej ligi wymieniały się między sobą przynależnością ligową po każdym sezonie. Na początku rozgrywek, od sezonu 1929/30 kluby grały między sobą tylko jeden raz, co dawało dziewięć meczów w sezonie, ale od sezonu 1936/37 spotykały się dwa razy w sezonie, co dawało w sumie 18 meczów.