Jej kandydatura była również skierowana na walkę z korupcją. W wyborach zajęła 11. miejsce z wynikiem 0,36% głosów.
W listopadzie 2005 roku napisała książkę Le destin du roseau zawierającą autobiograficzne wywiady i eseje o swojej wizji rozwoju Beninu, a także ogólnie Afryki. Wystartowała raz jeszcze w wyborach prezydenckich w marcu 2006 roku. Gbèdo była popierana przez reżysera filmowego Sanvi Panou, który stworzył film dokumentalny Kandydatka Amazonka. Inna kobieta, Celestine Zanou, była wśród 26 kandydatów. Gbèdo zajęła 16. miejsce z 0,33% głosów.
Wystartowała na prezydenta w wyborach prezydenckich w marcu 2011 roku. Po tym, jak Yaiy Boni został ogłoszony zwycięzcą, postanowiła go poprzeć, mimo opozycji, która nie chciała się zgodzić z wynikami. W rezultacie w 2012 roku została mianowana ministrem sprawiedliwości. Gbèdo sprawowała urząd do 2013 roku, kiedy została zastąpiona przez inną kobietę, Reckya Madougou. Bezskutecznie kandydowała w wyborach prezydenckich w marcu 2016. Jej stronnictwo opowiadało się za potrzebą elektryfikacji kraju i zwalczania bezrobocia wśród młodych ludzi.
Nagrody Tytuł Komandora Orderu Narodowego Benin został przyznany Marie-Elise Gbèdo w 2000 roku. Jest także kawalerem Orderu Legii Honorowej.
Przypisy
Kategoria:Benińscy ministrowie Kategoria:Kandydaci na urząd prezydenta Kategoria:Odznaczeni Orderem Narodowym Beninu Kategoria:Kawalerowie Legii Honorowej Kategoria:Urodzeni w 1954