W okresie międzywojennym pozostał w Wojsku Polskim i do 1927 nadal służył w 2 pp Legionów. 2 listopada 1926, po złożeniu egzaminu wstępnego z „dobrym postępem” i odbyciu „przepisanego stażu liniowego”, został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu normalnego 1926–1928. Z dniem 31 października 1928, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Wojskowego Instytutu Geograficznego w Warszawie. W instytucie zajmował stanowisko kierownika Referatu Organizacyjnego Wydziału Ogólnego. Z dniem 1 lipca 1933 został przeniesiony do 4 pułku Strzelców Podhalańskich w Cieszynie na stanowisko dowódcy kompanii. 27 czerwca 1935 został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 roku i 39. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W październiku 1935 został przeniesiony do 20 Dywizji Piechoty w Baranowiczach na stanowisko szefa sztabu. W 1939 odbywał w 52 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Złoczowie staż na stanowisku dowódcy I batalionu. W trzeciej dekadzie sierpnia 1939 został przydzielony do Oddziału III Sztabu Armii „Kraków”.