mały|upright=1.1|Odmiana w alupolonie 1 złoty 1949 – moneta jednozłotowa, wybita w miedzioniklu i alupolonie. Odmiana w miedzioniklu wprowadzona do obiegu w dniu reformy walutowej z 30 października 1950 r., zarządzeniem z 14 lutego 1951 r. (), odmiana w alupolonie wprowadzona do obiegu 26 września 1956 r. zarządzeniem Ministra Finansów z 12 września 1956 (). Moneta została wycofana z obiegu z dniem denominacji 1 stycznia 1995 r. zarządzeniem prezesa Narodowego Banku Polskiego z 18 listopada 1994 r. ().

Na monecie nie ma umieszczonego znaku mennicy.

Awers W centralnym punkcie umieszczono godło – orła bez korony, poniżej rok „1949”, dookoła napis „RZECZPOSPOLITA POLSKA” (nazwa państwa obowiązująca do 1952 roku).

Rewers Na tej stronie monety znajdują się cyfrę „1”, poniżej napis „ZŁ” dookoła gałązka laurowa przepasana pośrodku wstążką.

Nakład Moneta została wybita z rantem ząbkowanym na krążku o średnicy 25 mm, masie 7 gramów (miedzionikiel) oraz 2,12 grama (alupolon). Projektantami byli:

Andrej Peter (awers) oraz Josef Koreň i Anton Hám (rewers).

Odmianę w miedzioniklu wybito w 1949 r. w liczbie sztuk w Kremnicy. Odmianę w alupolonie wybito w 1956 r. w mennicy w Warszawie w liczbie sztuk.