W 1647 parlament przyznał bibliotece uniwersyteckiej 500 funtów na zakup kolekcji hebrajskich ksiąg i rękopisów. 167 woluminów zawierających ponad 400 utworów sprowadzono z Włoch. W latach 1647–1648 biblioteka przejęła liczący około 10 000 pozycji (8 razy więcej, niż było wówczas w jej posiadaniu) księgozbiór arcybiskupa Canterbury Richarda Bancrofta, zebrany przez niego w pałacu w Lambeth. Przy okazji łączenia i katalogowania księgozbiorów wdrożono system gromadzenia i numeracji ksiągOates: Rzadkie księgi i rękopisy z Lambeth zostały umieszczone we wschodnim pomieszczeniu biblioteki w ten sposób, że zajęły one jedną jego stronę, podczas gdy pozycje należące do Cambridge – drugą. Pozostałe księgi trafiły do pomieszczenia południowego. W obydwu salach każda szafa oznaczona była inną literą alfabetu, przy czym w sali południowej przed literą dodawano jeszcze symbol nutowy (np. krzyżyk). Każda półka w szafie oznakowana była literą alfabetu greckiego, a każda księga na półce miała własny numer. Utworzony w ten sposób numer katalogowy w formacie A.α.1 wypisywany był na wewnętrznej stronie okładki księgi. Księgi były ustawiane zgodnie z ówczesnym zwyczajem czołami na zewnątrz (czyli grzbietami do wewnątrz półki). Do jednej z okładek, od strony czoła, przytwierdzano małą etykietką z numerem książki na półce..