Na stopień porucznika rezerwy został awansowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 i 34. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. Jako oficer rezerwy odbył ćwiczenia w 21 puł. Ponadto aktywnie działał społecznie w wielu organizacjach, m.in. w Związku Oficerów Rezerwy, Związku Osadników Wojskowych oraz Lidze Morskiej i Kolonialnej jako wiceprezes.

Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę dostał się do niewoli sowieckiej, w wyniku aresztowaniu przez NKWD – prawdopodobnie – w Dubnie we wrześniu 1939. Od grudnia 1939 przebywał w obozie jenieckim w Kozielsku, skąd 25 lutego 1940 wysłał ostatnią pocztówkę. Między 19 a 21 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa 035/3 z 16 kwietnia 1940, pozycja 23. Między 20 a 22 kwietnia 1940 został zamordowany w Katyniu przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne. W 1943 jego ciało zostało zidentyfikowane w toku ekshumacji nadzorowanych przez Niemców pod numerem 3730 – dosł.