Architektura Świątynia trzynawowa z transeptem i pięciokątną absydą z dwiema symetrycznie wybudowanymi zakrystiami. Bryła jest zdominowana przez nawę główną posiadającą wysokie sklepienie, nakryte czterospadowym dachem, od frontu kalenica zakończona jest niewielką kopułą posadowioną na niewysokim bębnie. Boczne elewacje podzielone są pionowymi pilastrami, pomiędzy którymi umieszczono zwieńczone łukowo podwójne okna, całość jest opasana niewielkim okapem. Wnętrze składa się z nawy głównej oddzielonej od stanowiących nawy boczne korytarzy pięcioma parami arkadowych kolumn, w otwartej absydzie z szerokimi łukowatymi prześwitami. W 1736 sporządzono spis inwentarza, większa część wyposażenia znajduje się w świątyni do czasów współczesnych. Ołtarz główny posiadający trzy kondygnacje, w centralnej części znajdował się obraz Najświętszej Marii Panny, uznawany za cudowny. Po bokach obrazu znajdowały się dwie kolumny z kapitelami oraz figury św. Jana i św. Józefa. Na drugiej kondygnacji umieszczony był obraz Trójcy Świętej, a pomiędzy dwoma kolumnami były figury Anioła Stróża i św. Michała. Po prawej stronie znajdował się dwukondygnacyjny ołtarz w wyobrażeniem św. Franciszka serafickiego, na wyższej kondygnacji umieszczony był krzyż.