Abu al-Kasim al-Chu’i (arab. أبو القاسم الخوئي, pers. ابوالقاسم خویی, Abolghasem Choji; ur. 19 listopada 1899 r. w Choj, Iran, zm. 8 sierpnia 1992 r. w Kufie, Irak) – szyicki duchowny iracki, wielki ajatollah, wymieniany jako jedna z najbardziej wpływowych postaci w życiu publicznym Iraku przed obaleniem dyktatury Saddama Husajna.
Urodził się w Iranie pod panowaniem Kadżarów. W wieku trzynastu lat, przeniósł się do irackiego miasta An-Nadżaf, aby studiować islamską teologię na tamtejszej hauzie. Osiągnął rangę wielkiego ajatollaha, stając się duchowym przywódcą dla milionów szyitów. Pomimo iż krytykował rządy na czele których stał Mohammad Reza Pahlawi, nie udzielił poparcia irańskiej rewolucji islamskiej pod wodzą ajatollaha Ruhollaha Chomejniego, przynależał bowiem do grupy tradycyjnych uczonych szyickich odrzucających angażowanie się w politykę ze strony duchownych. Neutralne stanowisko zajął także podczas wojny iracko-irańskiej. Po upadku powstania w 1991 roku, osadzony przez Saddama w domowym areszcie aż do śmierci. Jest autorem ponad dziewięćdziesięciu książek o tematyce islamskiej.
mały|left|Podczas wymuszonego spotkania z Saddamem, 1991 rok