Czynnik czasowy daje widzom również pretekst, aby dokładnie zbadać przestrzeń ze względu na dyspozycje różnych dźwięków w przestrzeni.
Instalacje dźwiękowe czasami korzystają z interaktywnych technologii (komputery, czujniki, mechaniczne i kinetyczne urządzenia itp.), ale są również dzieła wyrażone wyłącznie poprzez źródła dźwięku umieszczone w różnych punktach przestrzeni (np. głośniki), albo akustyczne instrumenty muzyczne, takie jak: struny fortepianu, na których gra performer lub widzowie. (patrz Paul Panhuysen).
Struktura dźwięku w instalacjach dźwiękowych Najprostsza dźwiękowa forma to powtarzająca się dźwiękowa pętla. Forma najczęściej stosowana w ambient-art, gdzie dźwięk nie jest determinującym czynnikiem w dziele. Najczęściej używana struktura dźwiękowa to forma otwarta – otwarta również dla odbiorcy, który odbiera dzieło niezależnie, w dowolnym momencie i przedziale czasowym – przez chwilę lub dłużej, co wymaga, aby artysta skonstruował dobrą strukturę sprawdzającą się w obu przypadkach. Istnieje również opcja liniowej struktury dźwiękowej, gdzie dźwięk rozwija się dokładnie tak samo, jak w kompozycji muzycznej. W tym przypadku artysta ryzykuje, że widzowie nie pozostaną na cały okres trwania "utworu".