Datowanie radiowęglowe Wiek większości lokalizacji szczątków tego gatunku ustalono tylko za pomocą biostratygrafii, jednakże nie jest to wiarygodny wskaźnik w przypadku depozytów asfaltu. Część miejsc datowano metodą radiowęglową. Okazy A. dirus z La Brea Tar Pits datują się następująco: 82 okazy na 13 000–14 000 lat temu, 40 okazów na 14 000–16 000 lat temu, 77 okazów na 14 000–18 000 lat, 37 okazów na 17 000–18 000 lat, 26 okazów na 21 000–30 000 lat, 40 okazów na 25 000–28 000 lat i 6 okazów na 32 000–37 000 lat. Okaz z Powder Mill Creek Cave w Missouri oszacowano w 1999 na 13 170 lat.
Budowa mały|Porównanie rozmiaru z człowiekiem Aenocyon dirus sylwetką i proporcjami ciała przypominał dwa współczesne północnoamerykańskie wilki: wilka jukońskiego (Canis lupus pambasileus) i wilka kanadyjskiego (Canis lupus occidentalis). Największe współczesne wilki szare osiągają w kłębie wysokość nie większą niż 97 cm, długość ciała zaś nie więcej niż 180 cm. Niektóre okazy A. dirus z Ranczo La Brea ustępowały podanym wymiarom, inne zaś je przekraczały.