Absorpcjometria – w radiologii, pomiar stopnia rozproszenia przez tkanki promieniowania emitowanego przez radioizotopy.
Metody absorpcjometryczne są jedną z grup technik densytometrycznych i są stosowane najczęściej do pomiaru stopnia mineralizacji kości (BMD, ). Opracowano szereg metod absorpcjometrycznych, różniących się liczbą stosowanych wiązek, źródłem oraz energią promieniowania. Pośród nich wyróżnić można stosowane w przeszłości metody wykorzystujące radioizotopy w charakterze źródła promieniowania oraz nowocześniejsze metody, w których stosowane są lampy rentgenowskie.
Metody wykorzystujące radioizotopy jako źródło promieniowania Jednowiązkowa absorpcjometria fotonowa (SPA, ), stosowane bywają także inne nazwy: absorpcjometria pojedynczego fotonu, absorpcjometria jednofotonowa oraz jednoenergetyczna absorpcjometria fotonowa – opracowana w 1963 roku przez Camerona i Sorensona metoda pozwalająca na pomiar stopnia mineralizacji kości szkieletu obwodowego, takich jak kości dłoni i szczęki, kości piszczelowej, udowej, pięty i przedramion. Zazwyczaj stosowane jest promieniowanie emitowane przez izotop o energii 27,3 keV, choć twórcy metody stosowali także izotop o energii 59,6 kev. Stosowano źródła izotopów o aktywności promieniotwórczej 200 mCi (7,4 GBq).