Z czasem znak kamieniarski stał się znakiem rozpoznawczym danego kamieniarza lub warsztatu kamieniarskiego i z prostej formy geometrycznej wyewoluował do skomplikowanego układu graficznego.
Księga strzechy Prawdopodobnie każdy mistrz kamieniarski posiadał swoją własną księgę, rodzaj szkicownika, w którym zbierane były motywy, rozwiązana architektoniczne, obrysy budowli, wzory podłóg i sklepień, a nawet zagadki geometryczne z rozwiązaniami czy instrukcje pierwszej pomocy podczas wypadku na budowie (Księga Villarda de Honnecourt, Księga wiedeńska, Księga frankfurcka). Rękopisy te czasami przechodziły z mistrza na mistrza i były uzupełniane przez nowego właściciela.. Mogły również służyć jako zbiór wiedzy oraz jako materiały dydaktyczne dla uczniów i nowych pracowników strzechy.
Strzechy w Europie W Europie największy wpływ na rozwój architektury miały strzechy Górnej Nadrenii, Alzacji i Szwabii – strasburska, berneńska (później zuryska), wiedeńska i kolońska. Najważniejszą była strzecha strasburska, której rozwiązania kompozycyjne spotkać można w wielu odległych od Strasburga miastach m.in. w katedrze w Krakowie czy bazylice św.