Pełnił również liczne funkcje kierownicze m.in. w ramach dwóch kolejnych edycji unijnego programu pomocowego dla polskiego rolnictwa PHARE (w latach 1994–1995, 1996–1997) oraz projektów badawczych, finansowanych ze środków przyznanych przez Komitet Badań Naukowych oraz Ministra Nauki i Informatyzacji, jak również nadzorowanie realizacji badań na bydle w ramach Programu Rządowego PR-4, szacującego optymalizację produkcji i spożycia białka (w latach 1976–1985), w ramach Centralnego Programu Badawczo-Rozwojowego, oceniającego możliwości wykorzystania pasz z użytków zielonych (w latach 1986–1990). Najważniejsze osiągnięcia naukowe to: opracowania charakteryzujące wartość pokarmową w żywieniu przeżuwaczy różnorodnych pasz (preparaty keratynowych uzyskiwane z ptasich piór, mocznik, zielonki i susze z krajowych pasz, nasiona roślin motylkowych, nasiona, śruty i wytłoki z nasion rzepaku, niemodyfikowana genetycznie soja). Był współautorem kolejnych wydań Polskich Norm, Norm Żywienia Zwierząt Gospodarskich, Norm Żywienia Bydła (1974, 1981, 1982, 1985 i 1993), Współautor polskiego opracowania pt. „Normy żywienia bydła, owiec i kóz. Wartość pokarmowa francuskich i krajowych pasz dla przeżuwaczy” (IZ-INRA, 1993) oraz wielokrotne wydania kolejnych aktualizacji („Zalecenia żywieniowe dla zwierząt przeżuwających.