Po tym wydarzeniu został wybudowany nowy, kamienny kościół, gdzie został umieszczony obraz. Ikona nie tylko przyciągnęła żołnierzy, ale także mieszkańców, dzięki cudom jakie miały się dziać, za sprawą modlitw przed nią zanoszonych. Z czasem miało dochodzić do uzdrowień chorych oraz nawróceń grzeszników i pogan. Ikona została oficjalnie ogłoszona jako cudowna (cudami słynąca) w 1737. Wiadomość o cudownym obrazie w Mariampolu rozeszła się po całej Europie. Żona Jana Kajetana Jabłonowskiego, Teresa z Wielhorskich, ofiarowała srebrną koronę i suknię, którymi przyozdobiono ikonę. Ksiądz Wojciech Biliński, proboszcz w latach 1752–1788, ofiarował srebro i klejnoty do ikony. Cudowny charakter ikony omawiany jest w pracy W. Urbana "Ikona Matki Bożej Mariampolskiej we Wrocławiu". W 1936 ikona została odrestaurowana przez lwowskiego artystę Jurię Janiša.
W okresie powojennych przesiedleń ikona została uratowana przez społeczność polską z rąk radzieckich komunistów i przywieziona do Polski. Z początku umieszczono ją w kościele w Głubczycach, gdzie została odrestaurowana przez Mariana Pacyna. Na początku lat pięćdziesiątych ikona została przeniesiona do Wrocławia do kościoła sióstr z Nazaretu.