Franciszek Karol Markiel (ur. 5 maja 1895 w Krasiczynie, zm. 16 stycznia 1920 w Lublinie) – podporucznik żandarmerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Józefa i Małgorzaty z domu Anveiler-Bichof, urodzony 5 maja 1895 w Krasiczynie. Był uczniem seminarium nauczycielskiego w Samborze. Należał do skautingu, a następnie do czasu wstąpienia do Legionów był członkiem Związku Strzeleckiego, gdzie przeszedł kursy podoficerskie.
W czasie I wojny światowej, 22 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich i otrzymał przydział do 3 pułku piechoty w składzie II Brygady, z którym uczestniczył we wszystkich walkach do 15 lutego 1918. 3 sierpnia 1916 został ranny w Litwiczach. Od 16 lutego 1918 do 11 maja tego roku służył w II Korpusie gen. Hallera. Za bohaterską postawę wykazaną podczas walki, 17 maja 1922 odznaczono go pośmiertnie orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy.
21 grudnia 1918 został przydzielony do Żandarmerii przy Dowództwie Okręgu Generalnego Lublin. 1 lipca 1919, po przeprowadzonej reorganizacji, objął dowództwo Plutonu Żandarmerii Lublin I. 27 listopada 1919 został przesunięty na stanowisko adiutanta Dywizjonu Żandarmerii Wojskowej Nr 2 w Lublinie. Brał czynny udział w walce z Ukraińcami i bolszewikami.