Palatografia ( „podniebienie” + gráphō „piszę”) – metoda badawcza w fonetyce polegająca na badaniu artykulacji dźwięków przez obserwowanie kontaktu podniebienia górnego z językiem podczas artykulacji. Badania przeprowadza się albo metodą tradycyjną, albo elektroniczną – ten dział nosi nazwę elektropalatografii.
Wynikiem badania palatograficznego jest palatogram – rysunek, często w formie diagramu, który przedstawia zasięg i rodzaj kontaktu górnej powierzchni języka z podniebieniem podczas artykulacji poszczególnych głosek lub innych stadiów artykulacyjnych.
Historia Pierwsze palatogramy wykonano w latach siedemdziesiątych XIX wieku, kiedy to przeprowadzono eksperymenty mające na celu poznanie sposobów artykulacji dźwięków. W tym celu pokrywano podniebienie substancją otrzymaną z mąki, a następnie obserwowano, w którym miejscu mieszanina pozostawiła ślady na języku.
Sporządzanie palatogramu Obecnie palatogramy wykonuje się przy pomocy urządzenia zwanego elektropalatografem, który składa się ze sztucznego podniebienia z cienkiego akrylu pokrytego około 60 elektrodami. Wynik otrzymany na każdej elektrodzie jest binarny: albo zanotowano kontakt języka z podniebieniem w danym miejscu, albo nie.