Historia Pierwsza osada mnichów została w tym miejscu założona przed 340 rokiem. Centralną budowlą był kościół otoczony rozsianymi na pustyni celami mnichów. Osada-erem gromadziła najstarszą wspólnotę eremicką w Wadi an-Natrun. Przed końcem IV wieku w tym rejonie istniały już cztery wspólnoty chrześcijańskie – zgromadzona w eremie funkcjonującym w rejonie obecnego klasztoru Rzymian, eremie św. Makarego, św. Jana Kolobosa oraz Biszwiego (św. Paisjusza). Po śmierci Makarego w 390 roku, pustelnicze życie wiedli w tym rejonie jego uczniowie. Sukcesywnie rosła liczba mnichów i przybywało nowych eremów. Klasztor Rzymian był jednym z 50 zbudowanych w tym rejonie. Wraz z trzema innymi przetrwał do czasów współczesnych.
Klasztor funkcjonuje pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny. Starożytny kościół św. Teodora (St. Theodore / Anba Tardus) jest wyłączony z użytku. W klasztornym kościele św. Michała zachowały się freski datowane na XII wiek. Elementy trzykondygnacyjnej wieży są datowane na VII wiek. Ponadto klasztor dysponuje kaplicą św. Jerzego i XIX-wiecznym kościołem św. Jana Chrzciciela.
Przypisy
Kategoria:Klasztory w Egipcie Kategoria:Kościoły Koptyjskiego Kościoła Ortodoksyjnego Kategoria:Wadi an-Natrun