Jan II z Badenii (ur. w 1434, zm. 9 lutego 1503 w Ehrenbreitstein) – arcybiskup Trewiru i książę-elektor Rzeszy od 1456 r. z rodu Zähringen.
Życiorys Jerzy był trzecim synem margrabiego Badenii Jakuba I i Katarzyny, córki Karola II, księcia Lotaryngii. Podobnie jak dwaj młodsi bracia, Jerzy i Marek, został przeznaczony do stanu duchownego (dwaj starsi bracia mieli objąć dziedzictwo w Badenii). W 1445 otrzymał tzw. niższe święcenia, w 1448 r. został kanonikiem w Moguncji, później także w Kolonii i Strasburgu. Studiował w Erfurcie (gdzie był rektorem), Pawii i Kolonii.
W czerwcu 1456 r. został wybrany przez kapitułę w Trewirze arcybiskupem Trewiru, musiał jednak pokonać trzech kontrkandydatów (w tym Teodoryka z Isenburga) oraz opór stanów księstwa biskupiego i miasta Trewir. Dokonał tego dzięki pomocy cesarza Fryderyka III Habsburga i papieża Kaliksta III (z powodu młodego wieku musiał otrzymać dyspensę pozwalającą na sprawowanie urzędu). Wraz ze swymi braćmi stał się ważnym instrumentem polityki cesarskiej w zachodniej części Niemiec. W 1461 r. w sporze o arcybiskupstwo Moguncji wraz z braćmi poparł Adolfa z Nassau. Uczestniczył w rozmowach cesarza z księciem Burgundii Karolem Zuchwałym w 1473 r. – doprowadził do ich zerwania, a następnie uczestniczył w wojnie między Burgundią a cesarzem.