Hasana, Husajna, AlegoDonaldson, Dwight M. (1933). The Shi'ite Religion: A History of Islam in Persia and Irak. Burleigh Press. s. 101–111. i Muhammada, a także przypominając im o śmierci wnuka Mahometa w bitwie pod Karbalą z rąk drugiego kalifa Umajjadów, Jazida. Kolektywna pamięć o męczeństwie Husajna była szeroko wykorzystywana do skonsolidowania frontu anty-umajjadzkiego ze strony Abbasydów.
Rozczarowanie rządami Umajjadów wyrażali niemuzułmańscy mieszkańcy kalifatu - m.in. chrześcijańscy Koptowie w Egipcie, a także muzułmanie sunniccy niebędący etnicznymi Arabami; głównie zamieszkujący tereny Iranu, czy północnoafrykańscy Berberowie. Jako iż Umajjadzi postrzegali islam jako własność arystokratycznych rodzin arabskich, kalifat przyjął postawę arabo-centryczną faworyzując muzułmanów arabskich, jednocześnie traktując innych współwyznawców jako obywateli drugiej kategorii. Arabowie zajmowali kluczowe stanowiska w państwie dominując biurokrację i siły zbrojne, a na terenach, gdzie stanowili etniczną mniejszość, zamieszkiwali w umocnionych miastach-twierdzach poza zasięgiem lokalnej społeczności. Pod panowaniem Umajjadów przejście na islam nie gwarantowało podbitym ludom nie-arabskim zmiany ich statusu na islamski, które nawet po konwersji zmuszone były płacić podatek dla innowierców, dżizja.