W 1981 uzyskała stopień naukowy doktora socjologii w Instytucie Badań Pedagogicznych w Warszawie, została adiunktem w Instytucie Kształcenia Nauczycieli w Łodzi, publikowała materiały o oświacie w tygodniku społeczno-kulturalnym „Odgłosy”. Przed wprowadzeniem stanu wojennego wstąpiła do NSZZ „Solidarność”, w którym była przewodniczącą koła w Instytucie Badań Pedagogicznych.
Jej mężem został Andrzej Gontarczyk, kierownik Przedsiębiorstwa Rozpowszechniania Filmów, w 1981 kierownik łódzkich kin „Gdynia” i „Wisła”. 6 września 1982 oboje wyjechali do Republiki Federalnej Niemiec (w ramach tzw. łączenia rodzin, jako że mieszkała tam krewna Jolanty Gontarczyk) i otrzymali niemieckie obywatelstwo. W 1984 przystąpili do funkcjonującej w Carlsbergu Chrześcijańskiej Służby Wyzwolenia Narodów, kierowanej przez ks. Franciszka Blachnickiego. W toku zaangażowania się w działalność ChSWN małżeństwo podjęło pracę w wydawnictwie „Maximilianum”, którego Jolanta Gontarczyk została kierownikiem, a jej mąż nadzorcą technicznym. W wydawnictwie było wydawane czasopismo „Prawda Krzyż Wyzwolenie”, na łamach którego swoje teksty pisała także Jolanta Gontarczyk. 30 czerwca 1985 została wybrana prezesem ChSWN, pełniła także funkcję sekretarza (Andrzej Gontarczyk został doradcą ks. Blachnickiego).