Kazimierz Zienkiewicz (ur. 22 października 1896 w Olechnowiczach, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – polski chemik eksperymentator, kapitan uzbrojenia Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Antoniego i Jadwigi z Zambrzyckich, urodzony 22 października 1896 w Olechnowiczach, w ówczesnym powiecie wilejskim guberni wileńskiej. Maturę zdał w II Gimnazjum Filologicznym w Charkowie, a następnie cztery lata studiował na Wydziale Chemii Politechniki Kijowskiej.
Od 1916, przez około dziewięć miesięcy, służył w armii rosyjskiej. Ukończył Akademicką Szkołę Chorążych w Peterhofie. Od 1916 był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej. Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. Brał udział w obronie Lwowa. 13 stycznia 1919 pod Bednarowem odniósł dwie rany. W marcu 1919 jako oficer Oddziału II został skierowany z zadaniami specjalnymi do POW na Białorusi. W czerwcu 1921 w dalszym ciągu pełnił służbę w Oddziale II Naczelnego Dowództwa WP. Na początku 1922 został przeniesiony do rezerwy. Posiadał przydział w rezerwie do 21 pułku piechoty w Warszawie.