mały|Uczestnicy Kursu Unitarnego dla Podoficerów ZS w Rybnej Antoni Balko (ur. 4 sierpnia 1893 w Stanisławowie, zm. 4–7 kwietnia 1940 w Katyniu) – major piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Stanisława i Anny ze Szlapaków urodzony w Stanisławowie.
Po ukończeniu Korpusu Kadetów we Lwowie w 1911, mianowany chorążym i przeniesiony do c. i k. 90 pułku piechoty. 1 listopada 1913 awansował na podporucznika piechoty. Uczestnik I wojny światowej. Dostał się do niewoli rosyjskiej w której spędził trzy lata. W 1918 jego oddziałem macierzystym był nadal c. i k. 90 pułk piechoty.
Od 1918 w Wojsku Polskim. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 2 pułku piechoty Legionów oraz w 9 pułku piechoty Legionów jako dowódca kompanii. Od 1 stycznia 1920 pełnił funkcję kierownika Wydziału I Mobilizacyjno-Organizacyjnego Sztabu DOGen. nr IV Łódź. 2 stycznia 1920 został mianowany z dniem 1 stycznia tego roku kapitanem piechoty. Przeniesiony następnie do 3 pułku strzelców podhalańskich w Bielsku. Z dniem 15 maja 1925 został przydzielony do 21 Dywizji Piechoty Górskiej na stanowisko I oficera sztabu. 3 maja 1926 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 30. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lipcu tego roku wrócił do 3 psp.