Można je podzielić na następujące grupy: standaryzacja, polegająca na wypracowaniu całego standardu opartego na już istniejących literach fonotypia, czyli zapis uwzględniający wymowę; postulowano wprowadzenie nowych liter lub dwuznaków zmiana wszystkich liter na inne regularyzacja mająca na celu wprowadzenie konsekwencji w działaniu i używaniu reguł, np. likwidacja niemego e. Argumentem za wprowadzeniem zmian była najczęściej łatwość przyswajania nowej pisowni, zwłaszcza przez dzieci, poza tym podnoszono sprawę ergonomii: mniej liter zaoszczędziłoby czas i zredukowało koszty produkcji. Jednak nigdy nie osiągnięto konsensu w sprawie kierunku zmian.
Jednym z reformatorów angielskiej pisowni był Isaac Pitman, wynalazca nowoczesnej stenografii. Proponował on system, który nazwał fonotypią; Oto treść hymnu brytyjskiego napisanego tą metodą:
„God sev our greʃəs Kwin loŋ liv our nobel Kwin God sev de Kwin Sev her viktoriəs hapi and gloriəs loŋ tu ren over əa God sev de Kwin”
W 1908 roku w Londynie zawiązało się towarzystwo The Simplified Spelling Society mające za zadanie promować zmianę ortografii brytyjskiej. Opracowało ono projekt zwany „New Spelling”, który rozszerzył używanie dwuznaków.