Fani z entuzjazmem przywitali Amerykanów, gromadzili się przed hotelem, mając nadzieję na zobaczenie swoich ulubionych zawodników. „To było jakby Elvis i Beatlesi przebywali razem” – powiedział Daly. Zawodnicy z przeciwnych drużyn oraz sportowcy z innych dyscyplin często prosili o wspólne zdjęcie. Barkley wspomina jednak, że zespół otrzymał groźby śmierci. Barkley zwiedzał miasto pomimo gróźb. Zapytany, gdzie są jego ochroniarze, uniósł swoje pięści i odparł: „To jest moja ochrona”. McCallum określił Barkleya jako „pierwszego ambasadora amerykańskiej drużyny olimpijskiej” z powodu jego wizyt na La Rambli, gdzie spotykał się z zachwyconym tłumem. alt=|mały|Charles Barkley, najlepiej punktujący zawodnik w zespole Jordan był jedynym graczem, który przygotowywał się do spotkań z przeciwnikami, uważnie oglądając taśmy z meczami. On i inni Amerykanie mieli okazję poznać się w miłej atmosferze, często grając w karty przez całą noc, zaś sam Jordan grał codziennie w golfa z małym odpoczynkiem. Mimo to zespoły przeciwne były przytłoczone umiejętnościami amerykańskiej kadry, przegrywając średnio różnicą 43,8 punktów na mecz. „Drużyna marzeń” była pierwszą, która zdobywała ponad 100 punktów w każdym meczu.