Niektórzy dydaktycy stosują nawet podział na uogólnienia dedukcyjne oraz uogólnienia indukcyjnePomimo rozróżniania pojęć „uogólnianie” i „uogólnienie”, wielu dydaktyków w swych publikacjach stosuje te pojęcia zamiennie lub używa wyłącznie pojęcia „uogólnienie”, tłumacząc czy w danym kontekście jest to proces czy wynik procesu. W artykule pozostawiona jest pisownia oryginalna z literatury. (nie mylić z uogólnieniami typu indukcyjnego)Lidia Zaręba, Matematyczne uogólnianie. Możliwości uczniów i praktyka nauczania, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Pedagogicznego, Kraków 2012, ISSN 0239-6025, , s. 24–25.. Istota uogólniania dedukcyjnego sprowadza się do sprawdzania, czy dany obiekt posiada pewną własność, i wnioskowania na tej podstawie o jego przynależności do zakresu danego pojęcia. Przykładowo po zdefiniowaniu wielokąta foremnego nauczyciel rysuje kilka wielokątów foremnych i nieforemnych. Zadaniem uczniów jest uzasadnienie, dlaczego dany wielokąt jest foremny lub nieJ. Tocki, Struktura procesu kształcenia matematycznego, cz.1., Wydawnictwo Wyższej Szkoły Pedagogicznej, Rzeszów 2000, s. 123..