Podczas pierwszego lotu w kwietniu 1909 roku samolot miał pionowe, nieruchome powierzchnie, które utrzymywały na krawędziach spływu podwójny statecznik pionowy i lotki o bardzo dużej cięciwie. Płatowiec był wykonany z drewna, głównie jesionowego, a jego elementy połączono aluminiowymi panewkami. Skrzydła i ogon składały się z wręg i dwóch dźwigarów schowanych w osłonach i były pokryte pojedynczą warstwą materiału. Gdy samolot pojawił się w sierpniu w Reims, zdemontowano pionowe, nieruchome powierzchnie, a lotki zamieniono na mniejsze. Do napędu początkowo używano czterocylindrowego, chłodzonego wodą silnika rzędowego firmy Vivinus o mocy 50 KM (37 kW). Gdy samolot był na Grande Semaine d'Aviation w Reims, Farman wymienił napęd na nowy i bardziej niezawodny silnik rotacyjny Gnome Omega o mocy 50 KM (37 kW), co przyczyniło się do jego sukcesu podczas tego wydarzenia. Samolot podczas zapisu miał silnik Vivinusa i niektórzy zawodnicy próbowali go zdyskwalifikować z powodu wymiany jednostki napędowej w ostatniej chwili. W seryjnych samolotach montowano różne silniki, w tym Gnome i chłodzony wodą E.N.V. w układzie V-8. W 1910 r.