Pręgoszatka piękna (Grammostola pulchra) – gatunek pająka z rodziny ptasznikowatych. Endemit Brazylii.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1921 roku przez Cândida F. de Mello-Leitão na łamach „Annals and Magazine of Natural History”. Jako lokalizację typową wskazano Uruguayanę w brazylijskim Rio Grande do Sul. Epitet gatunkowy oznacza po łacinie „piękna”. W 1951 roku Wolfgang Bücherl proponował obniżenie mu rangi do podgatunku w obrębie pręgoszatki złotokolanowej (G. pulchripes), ale takiej klasyfikacji nie przyjął żaden późniejszy autor.
Morfologia thumb|Dorosła samica thumb|Osobnik młodociany w stadium L2 Samice osiągają od 6 do 9 cm, a samce od 4,5 do 7 cm długości ciała, natomiast przeciętna rozpiętość odnóży jest większa u samców niż u samic. Karapaks, szczękoczułki, nogogłaszczki i opistosoma (odwłok) są brązowawoczarne, gęsto porośnięte długimi szczecinkami barwy aksamitnoczarnej z jasnoszarymi wierzchołkami. Warga dolna, sternum i spód bioder odnóży są jedwabiście czarniawe, natomiast na biodrach nogogłaszczków i spodach szczękoczułków obecne są szczecinki ognistoczerwone. U osobników młodocianych ubarwienie jest głównie różowe z ciemniejszą opistosomą. Czernieć zaczynają po piątej lub szóstej wylince.