W kwietniu 1101 Welf wyruszył do Jerozolimy, jako jeden z wodzów tzw. krucjaty 1101 roku. W orszaku Welfa podążał m.in. arcybiskup Salzburga Thiemo oraz Ida, wdowa po margrabim Austrii Leopoldzie II Pięknym. Swoje siły po drodze połączył z oddziałami księcia Akwitanii Wilhelma IX Trubadura oraz Hugona z Vermandois. Oddział został rozgromiony pod Herakleą przez Kilidża Arslana I, Welf z resztkami swego hufca zdołał dotrzeć do Antiochii.
Zmarł w drodze powrotnej do Europy w listopadzie 1101 na Cyprze.
Rodzina Przed 1070 Welf poślubił córkę księcia Bawarii Ottona II z Northeimu. Było to bezdzietne małżeństwo, rozwiązane w 1070. Wkrótce potem Welf ożenił się z Judytą (zmarłą w 1094), córką hrabiego Flandrii Baldwina IV i wdowę po poległym w 1066 earlu Northumbrii Tostigu, bracie króla Anglii Harolda II. Z tego związku pochodziło troje dzieci: Welf II (V) (ok. 1073–1120), następca ojca jako książę Bawarii, Henryk IX Czarny (ok. 1074–1126), następca swego brata jako książę Bawarii, Kunizza, żona Fryderyka z Reichenhallu.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Władcy Bawarii Kategoria:Welfowie Kategoria:Urodzeni w XI wieku Kategoria:Zmarli w 1101