Po wyjściu królowej, Mondaleschi, zaniepokojony o swe plany rządów nad Szwecją u boku Krystyny, wypędza Paulę, mimo jej najuniżeńszych próśb o litość.
Akt II Karol Gustaw – Paula wyjawia królowej, że Monaldeschi, pozostaje u jej boku w nadziei na zaszczyty. Królowa czuje się zmęczona ciągłym udawaniem dworaków. Wzywa Monaldeschiego i zarzuca mu interesowność. Ten wypiera się swoich motywacji i zapewnia Krystynę, że kocha ją dla niej samej i przyrzeka być z nią na dobre i złe. Królowa prosi go więc do sali tronowej. Ponieważ tego dnia królowa ma ogłosić kto zostanie jej mężem dworzanie są pewni, że jej wybór padł na Monaldeschiego. Ostatecznie jednak królowa ogłasza swą abdykację. Jest zmęczona byciem od wczesnego dzieciństwa osobą publiczną, pragnie prywatności, wolności. Przekazuje koronę Karolowi Gustawowi. Zachowuje dla siebie tylko majątek, z którego mogłaby żyć i prawo wymierzania sprawiedliwości swoim najbliższym sługom. Odchodząc zwraca się do Monaldeschiego, by dotrzymał przyrzeczenia.