Ten jednak uznał, że każdy z nich powinien opracować tę historię samodzielnie, a kto skończy pierwszy, ten popróbuje szczęścia z wystawieniem sztuki.
Dumas zatrudniony jako urzędnik w sekretariacie księcia orleańskiego nie miał zbyt wiele wolnego czasu. Postarał się więc o przeniesienie do działu Lasów, w którym nie pracowano wieczorami. U swego nowego przełożonego pana Deviolaine’a uzyskał osobny pokój do pracy, co pozwalało mu, dzięki umiejętności szybkiego pisania, poświęcać codziennie kilka godzin na pracę nad dramatem. W krótkim czasie miał gotowy pięcioaktowy utwór, napisany aleksandrynem.
Starania o wystawienie dramatu Za radą swojego kolegi z pracy i mentora, Lassange’a, Dumas postarał się o wstawiennictwo Charles’a Nodiera, u dyrektora Komedii Francuskiej barona Taylora. Dumas spotkał Nodiera przed kilku laty w teatrze na przedstawieniu melodramatu Wampir, rozmawiał z nim podczas spektaklu o literaturze, do momentu, gdy po trzecim akcie woźni usunęli sympatycznego rozmówcę młodego pisarza z sali za zakłócanie porządku. Dopiero z prasy dowiedział się następnego dnia, z kim rozmawiał. Wątpił, czy Nodier go pamięta, jednak jeszcze tego samego dnia otrzymał bilet od dyrektora Taylora, zapraszającego go następnego dnia rano na czytanie utworu.