W niedługi czas potem Fryderykowi Soulié udało się zainteresować teatr Odéon jego własną, trzecią już, wersją dramatu o Krystynie. Dumas nie protestował, doszedł do wniosku, że jego dramat wymaga znaczących zmian, zanim będzie mógł być z powodzeniem wystawiony.
Drugi bój o Krystynę Po sukcesie Henryka III i jego dworu na początku 1829, Dumas, który w międzyczasie objął funkcję bibliotekarza u księcia orleańskiego, napisał nową sztukę Długowłosą Edith. Nie udało mu się jej jednak sprzedać, powrócił więc do Krystyny i mocno ją przerobił. Dodał prolog w Sztokholmie i epilog w Rzymie, stworzył nowy, drugoplanowy wątek i nową postać, na prośbę swej kochanki Virginii Boubier: Paulę, kochankę Monaldeschiego. Wprowadzenie dodatkowej postaci poprawiło strukturę dramatyczną utworu. 13 października Krystyna Souliégo poniosła klęskę w Odéonie. Następnego dnia Dumas otrzymał list od dyrektora teatru Harela: Drogi Dumas, co pan sądzi o pomyśle panny George, żeby natychmiast wystawić pańską „Krystynę” w tym samym teatrze i w tej samej obsadzie aktorskiej?