Przedział pasażerski mógł pomieścić 16 osób na umieszczonych pod oknami drewnianych ławkach oraz 12 na miejscach stojących.
Trzy wagony podtypu Z 3.24 miały długość równą 8000 mm. Tramwaje tej serii również posiadały odbierak pałąkowy i jeden silnik o mocy 18 kW. W omawianych wagonach, wyprodukowanych w zakładach Waggonfabrik Breslau, przewidziano 20 miejsc siedzących oraz 16 miejsc stojących. W późniejszym czasie zakupiono jeszcze jeden egzemplarz, któremu nadano oznaczenie Z.. Egzemplarz ten, skonstruowany przez fabrykę Siemens-Schuckertwerken, nie różnił się pod względem wyposażenia wnętrza od podtypu Z 3.24. Wewnątrz znajdowało się 16 miejsc siedzących oraz 22 miejsca stojące. Po 1905 r. liczbę miejsc stojących zmniejszono do 18.
W latach 1903–1905 przedsiębiorstwo Münchner Trambahn AG przebudowało kilka wagonów typu Z: zasłony osłaniające pomosty zastąpiono przeszkleniami. Oprócz tego zamontowano hamulce zespolone w celu usprawnienia hamowania. Od 1905 r. amerykańska firma J.G. Brill Company montowała nowe podwozia w wagonach podtypów Z 1.23, Z 2.23 i Z 3.24. Oprócz tego, tramwaje podtypu Z .22 otrzymały dodatkowy silnik, co spowodowało zwiększenie mocy silników do 36 kW.