Podążająca za Masettem Zerlina odnajduje wreszcie swojego porzuconego już przez oprawcę i opuszczonego przez zmylonych chłopów, zbitego ukochanego. Ten żali się jej na swój ból, dziewczyna próbuje go pocieszyć. Wyrzucając mu dobrotliwie jego wcześniejszą zazdrość oferuje mu równocześnie niesamowity lek – balsam miłości i własne bijące serce. Aria na zawsze kończy wątek niepewności co do wierności samej Zerliny rozwiewając wszelkie wątpliwości Masetta. Dochodzi więc do ostatecznego pojednania dwojga młodych wieśniaków.
Podczas światowej prapremiery 29 października 1787 w Teatrze Nostitza w Pradze rolę Zerliny śpiewała Caterina Bondini, natomiast premiera zmienionej nieco wersji opery miała miejsce w Wiedniu 7 maja 1788, gdzie jako Zerlina wystąpiła Luisa Laschi-Mombelli.
Podsumowanie Lorenzo Da Ponte, pisząc fragment opery począwszy od balu u Don Giovanniego, obejmujący znaczną część aktu drugiego i zawierający głównie wydarzenia w ogrodzie posiadłości Donny Elviry, w tym tę arię, mimo że znał wiele wersji historii Don Juana, zmuszony był do samodzielnego uzupełnienia różnorakich luk w opowieściach dotyczących tego bohatera.