Józef Bielejec (ur. 2 lutego 1897 w Starachowicach, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – major saperów Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Franciszka i Joanny ze Świderków. Członek POW, uczestnik wojny 1920 r., obrońca Lwowa. W latach 1921–1924 w Szkole Podchorążych Saperów w Warszawie, 1924–1928 w 4 pułku saperów w stopniu podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku.
Mianowany porucznikiem ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1921 roku w korpusie oficerów inżynierii i saperów. W 1928 roku służył w Departamencie Inżynierii Ministerstwa Spraw Wojskowych, pozostając w kadrze oficerów saperów.
W latach 1929–1934 wykładowca w Szkole Podchorążych w Warszawie, 1935–1938 na stażu pułkowym w 2 pułku saperów w Puławach i na kursie w Wyższej Szkole Wojennej, wykładowca w Wyższej Szkole Inżynieryjnej. W 1932 roku w Szefostwie Saperów Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. Majorem został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 roku i 22. lokatą w korpusie oficerów saperów.