Jewel Tower – XIV-wieczna wieża stanowiąca fragment kompleksu Pałacu Westminsterskiego, położona w centrum Londynu, na lewym brzegu Tamizy. Została wzniesiona w latach 1365–1366. Początkowo służyła jako magazyn dla królewskich kosztowności oraz okazjonalnie jako więzienie. Od XVI wieku była siedzibą urzędów związanych z funkcjonowaniem Izby Lordów oraz Izby Gmin. Jako jeden z niewielu elementów przetrwała pożar Pałacu Westminsterskiego w 1834 roku. Została częściowo zniszczona podczas II wojny światowej. Od 1948 roku mieści się w niej muzeum. Obecnie jest zarządzana przez organizację English Heritage. Jest wpisana na listę zabytków I klasy.
Historia Wieża jest jedną z pozostałości po średniowiecznym Pałacu Westminsterskim, od XI do XVI wieku służącym jako siedziba angielskich władców, zniszczonym podczas pożaru z 1834 roku. Została zbudowana w latach 1365–1366, w najdalej na południe wysuniętej części pałacu. Od wschodu przylegały do niej królewskie ogrody, zaś od południa i zachodu chroniła ją fosa. Głównymi architektami wieży byli Henry Yevele oraz Hugh Herland. Teren pod jej budowę pozyskano poprzez zagrabienie części ziem należących do Opactwa Westminsterskiego, co wywołało zaniepokojenie mnichów.