na początku słowa ϳ zanika, pozostawiając przydech mocny lub ζ: ϳηπαρ>ἧπαρ (wątroba) ϳυμη>ζύμη (drożdże) pomiędzy samogłoskami ϳ może: ulegać artykulacji: *ἀληθεσϳα>*ἀληθεϳα>ἀλήθεια (prawda) zanikać powodując wydłużenie poprzedniej samogłoski: *διϳος>δῑος (boski) zanikać bez śladu: *πολεϳες>*πολεες>πόλεις (miasta)
jeżeli ϳ jest poprzedzony przez jedną lub większą liczbę spółgłosek, to zanika z różnymi skutkami: γ + ϳ>σσ (ττ) lub ζ δ + ϳ>ζ κ, χ + ϳ>σσ (ττ) λ + ϳ>λλ π, φ + ϳ>πτ αν, εν + ϳ>αιν, ειν ῐν, ῠν + ϳ>ῑν, ῡν αρ, ερ + ϳ>αιρ, ειρ ῐρ, ῠρ + ϳ>ῑρ, ῡρ
Przykłady Transformacja czasownika końcówki -μι pierwszej klasy ἵημι, z którego otrzymuje się formę czasu teraźniejszego ἱε. Ta transformacja zachodzi ponieważ pewne czasowniki końcówki -μι pierwszej klasy stosują tę spółgłoskę w tej samej prepozycyjnej formie czasownikowej dodając ι.