Homoseksualizm kobiecy Relacje homoseksualne między kobietami są, podobnie jak inne sfery ich życia, o wiele słabiej widoczne w zachowanych do dziś źródłach. Odnalezione wazy tylko wyjątkowo zawierają malowidła, które można interpretować w kontekście kobiecego homoseksualizmu (CE34, R207). Platon odnosi się do zjawiska jedynie raz, w Prawach. Wzmiankę o kobiecej analogii do zjawiska pederastii w Sparcie zamieścił w Likurgu Plutarch. Za główną przedstawicielkę żeńskiej twórczości homoseksualnej uważa się Safonę. Jej wiersze są zachowane jedynie częściowo, można na nich jednak odnaleźć sformułowania analogiczne do używanych w zwrotach męskiego erastesa do eromenesa. Interpretacja wielu fragmentów jest jednak sporna, traktowane są jako poświadczenie homoseksualnych, jak i heteroseksualnych skłonności autorki. Pierwsze poświadczone homoseksualne interpretacje Safony pochodzą z Ód Horacego (II,13,5) i Tristii Owidiusza (II,365), z okresu hellenistycznego znane są jedynie wzmianki o jej związkach z mężczyznami, bądź nawiązania pozaerotyczne.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Historia LGBT Kategoria:Starożytna Grecja Kategoria:Homoseksualność