Został zapamiętany jako ceniony pedagog i jeden z najpopularniejszych nauczycieli w Sanoku.
Zasiadał w Miejskiej Radzie Narodowej w Sanoku: w kadencji 1950–1954 podczas sesji 31 marca 1954 został powołany do Komisji Urządzania Osiedli w miejsce Zdzisława Beksińskiego, w kadencji 1954–1958 w październiku 1956 został powołany do rady w miejscu odwołanych dyscyplinarnie radnych. W 1957 był autorem wniosku proponującego utrzymanie historycznych nazw ulic w Sanoku oraz z zasady nienadawania nowych nazw ulic nazwiskami żyjących jeszcze patronów, a także został członkiem specjalnej komisji ds. czynszów. W kadencji MRN 1961–1965 zasiadał w Komisji Oświaty i Kultury. Był działaczem sanockiego oddziału Towarzystwa Wiedzy Powszechnej. Był działaczem koła ZBoWiD w Sanoku i prelegentem z ramienia tej organizacji. Pod koniec lat 70. był bezpartyjny.