Biologia Jaja składane są w tkankach roślin zielnych. Wyklute larwy schodzą do ziemi, gdzie żywią się, ssąc soki z korzeni roślin dwuliściennych i wiechlinowatych. Ich rozwój trwa od 2 do 3 lat. Owady dorosłe pojawiają się pod koniec maja i spotykane są do połowy lipca. W słoneczne i ciepłe dni samce wabią samice głośnymi, słyszalnymi z odległości 10 metrów dźwiękami. Składają się na nie powtarzane naprzemiennie: ostre cykanie przypominające zegarek i głośne brzęczenie. Ze względu na głosy piewika tego zalicza się do grupy kryptycznych gatunków wraz z C. macedonica i trzema gatunkami greckimi. W dni pochmurne i deszczowe piewiki te kryją się pod liśćmi przylegającymi do podłoża.
Występowanie i zagrożenie Gatunek południowo-eurosyberyjski i kserotermofilny. Zamieszkuje ciepłe, nawapienne, kwieciste murawy kserotermiczne ze związku Cirsio-Brachypodion pinnati i zespołów Thalictro-Salvietum pratensis oraz Inuletum ensifoliae. Występuje na Nizinie Węgierskiej, Ukrainie, Krymie, południowej Rosji (m.in. na Nizinie Nadkaspijskiej i Kaukazie Północnym) i zachodnim Kazachstannie do 60°E. Izolowane stanowiska znajdują się w Polsce, Rumunii i rosyjskim Kraju Ałtajskim. W Polsce występuje na trzech stanowiskach położonych w Niecce Soleckiej i na Garbie Pińczowskim – przypuszczalnie stanowi relikt interglacjalny.