Po upadku Królestwa Jugosławii Sarajewo znalazło się na terenie Chorwacji, a teatr zmienił nazwę na Chorwacki Teatr Państwowy (chorw. Hrvatsko državno kazalište). Pierwszy spektakl po II wojnie światowej został wystawiony 26 maja 1945, a było nim Sumnjivo lice Branislava Nušicia. W 1946 teatr rozszerzył swoją działalność, otwierając operę. Cztery lata później został otwarty wydział baletu. W kolejnych dekadach repertuar obejmował klasyczne sztuki zarówno rodzimych, jak i zagranicznych autorów, a także oddanych Związkowi Radzieckiemu dramaturgów, tworzących sztuki propagandowe. W latach 50. młodzi dyrektorzy, którzy zdobyli wykształcenie po wojnie, wprowadzili wiele zmian w pracę teatru (m.in. metodę Stanisławskiego), co doprowadziło do bardziej liberalnego stosunku do scenariuszy. Dzięki temu teatr stawał się coraz lepszy aż do połowy lat 60., kiedy starzenie się aktorów doprowadziło do kryzysu. Odchodzących na emeryturę artystów nie miał kto zastąpić, ponieważ nie było wystarczająco wielu młodych następców. Wystawiano głównie sztuki ówczesnych rodzimych autorów lub adaptacje bośniackich dzieł literackich. Aktorzy regularnie występowali za granicą, głównie w Bułgarii, Czechosłowacji i Polsce. Ostatni sezon przed wojną charakteryzował się brakiem współczesnych, dla tamtego czasu, dramatów.