Od kwietnia 1945 był zastępcą kierownika sekcji Grabownica. Następnie został mianowany na stanowisko dyrektora Sektora Kopalń Sanok, które sprawował od 15 września 1945 do 31 marca 1949. Był organizatorem powojennym struktur tego przedsiębiorstwa (późniejszego Kopalnictwa Naftowego w Sanoku). W 1956 uzyskał tytuł inżyniera górniczego wiertnika na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Był długoletnim pracownikiem przemysłu naftowego. Z ostatniego zatrudnienia, Przedsiębiorstwa Geofizyka Kraków, odszedł na emeryturę 31 marca 1960. Później, w latach 60. został twórcą i współzałożycielem pierwszego w Europie skansenu naftowego - Muzeum Przemysłu Naftowego im. Ignacego Łukasiewicza w Bóbrce.
Był wieloletnim działaczem Stowarzyszenia Naukowo-Technicznego Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego w Polsce. Należał również do Aeroklubu Podkarpackiego, Ligi Przyjaciół Żołnierza, Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.
Był żonaty z Lubiną Hoszowską (1877-1947) oraz ponownie do końca życia. Zmarł 4 grudnia 1975 w Sanoku. Został pochowany w rodzinnym grobowcu na Cmentarzu Centralnym w Sanoku.