Ekologia Ekologia słabo poznana. Karłówka żółtobrzucha zamieszkuje pierwotny i zdegradowany las, najwyraźniej częściej występując w tym ostatnim. Występuje do wysokości 700 m n.p.m. Odzywa się krótkimi dźwiękami o wysokich tonacjach, takich jak „tsit”, „tsee”, „zeee” i „zeeeep”. Wokalizuje również krótkimi 2–4 różnymi dźwiękami „see-sit-see-seet”. Papugi te przebywają w małych grupach, żywiąc się porostami i grzybami zbieranymi z pni drzew. Jedno gniazdo karłówki żółtobrzuchej zostało znalezione w nadrzewnej termitierze, zaledwie 25 cm nad ziemią; źródło tej obserwacji jest jednak niejasne. Brak dalszych informacji na temat lęgów.
Status zagrożenia W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody gatunek został zaliczony do kategorii LC ( – najmniejszej troski). Globalna wielkość populacji nie jest znana, ale gatunek ten występuje powszechnie na Manus i Lou. Trend liczebności populacji oceniany jest jako spadkowy ze względu na wylesianie w obrębie zasięgu występowania gatunku.
Przypisy
Nazwy polskie za:
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Papugi wschodnie Kategoria:Ptaki Oceanii Kategoria:Fauna endemiczna Papui-Nowej Gwinei Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1914 roku Kategoria:Taksony opisane przez Ernsta Harterta Kategoria:Taksony opisane przez Waltera Rothschilda