Wczesna, niejednokrotnie w dzieciństwie rozpoczynana praca zarobkowa (prosta, dorywcza) i absorbujące dużo czasu obowiązki domowe (np. wczesne posiadanie dzieci), wypierając naukę, sprzyjają dziedziczeniu sposobu życia opartego na niewykwalifikowanej pracy o dużej prostocie. Poziom aspiracji zamyka się w takich rodzinach na ukończeniu szkoły podstawowej lub ewentualnie zawodowej. W szczególnie trudnej sytuacji pozostają tu dzieci niepełnosprawne, na których leczenie lub rehabilitację całkowicie brak środków, lub z rodzin dotkniętych różnego rodzaju patologiami, np. alkoholizmem, gdzie nie istnieje nawet symboliczne wsparcie ze strony rodzicówElżbieta Tarkowska, Zróżnicowanie polskiej biedy w świetle badań jakościowych, w: Problemy polityki społecznej. Studia i dyskusje, Instytut Filozofii i Socjologii PAN, Warszawa, 4/2002, s.128.
Istotnym elementem procesu dziedziczenia biedy jest jego znaczna feminizacja. Młode kobiety, wcześnie uwikłane w negatywnie kończące się lub niepewne związki, szybko zachodzą w ciąże i rodzą dzieci (jedno lub więcej), które potem często samotnie wychowują, uwiązując je do rodzinnej miejscowości lub kwartału ulic.