Według Warzywody-Kruszyńskiej dostrzeganiu problemu nędzy i jej dziedziczenia nie sprzyja propagowana od lat przez niektóre środowiska ideologia neoliberalna, zgodnie z którą każdy jest kowalem swego losu, a w biedzie znalazł się najprawdopodobniej z własnej winy. Tego rodzaju neoliberalne uproszczenia uderzają też w dzieci, które postrzegane są jako pozbawione przyszłości obdartusy, na które nie warto przeznaczać środków. Problem dziedziczenia biedy winien być umieszczany w strategiach rozwojowych miejscowości i wokół niego powinny się koncentrować wielowymiarowe działania poszczególnych partnerów z każdego sektora (urzędy, organizacje pozarządowe, duchowni, osoby prywatne, przedsiębiorstwa).
Przykładem podejścia niektórych samorządów do problemu dziedziczenia biedy jest zapis w strategii rozwiązywania problemów społecznych jednej z polskich gmin: Zjawisko to występuje w Gminie w 25% rodzin. Na 949 rodzin dotkniętych ubóstwem, w około 237 rodzinach występuje proces dziedziczenia biedy. Rodziny te z reguły odznaczają się niskim poziomem wykształcenia, oraz brakiem zaradności życiowej. Obserwujemy tu wielopokoleniowe (drugie pokolenie) dziedziczenie wzorców biedy. Są to rodziny, które system pomocy społecznej traktują jako należące im się stałe źródło dochodu dość często przekazują wzorce zachowań swoim dzieciom.