W 1942 roku podobnie jak wielu innych wykonawców akcji T4 został przeniesiony do okupowanej Polski, aby wziąć udział w eksterminacji Żydów. Od grudnia tegoż roku w stopniu SS-Unterscharführera służył w obozie zagłady w Treblince. Pełnił służbę w tzw. górnym obozie, czyli w strefie zagłady, w której znajdowały się komory gazowe. Nadzorował tam komando, które przenosiło zwłoki ofiar do masowych grobów (Leichentransportkommando). Pomagał również wpędzać Żydów do komór gazowych. Ponadto przez pewien czas nadzorował więźniów, którzy sortowali zrabowane przedmioty w baraku „B” w „obozie dolnym”.
Po likwidacji obozu, która nastąpiła w listopadzie 1943 roku, służył przez krótki czas w ośrodku zagłady w Sobiborze. Następnie jak większość weteranów akcji „Reinhardt” został przeniesiony w okolice Triestu. Uczestniczył tam w walkach z partyzantką i eksterminacji miejscowych Żydów.
Po wojnie zamieszkał w Niemczech Zachodnich. Był jednym z podejrzanych w śledztwie przeciwko członkom załogi Treblinki, które Centrala Badania Zbrodni Narodowosocjalistycznych w Ludwigsburgu wszczęła w 1959 roku. Akt oskarżenia przeciwko niemu i trzynastu innym esesmanom został wniesiony 29 stycznia 1963 roku.