Po II wojnie światowej zajęła się organizowaniem pracowni ceramicznych — w latach 1945–1947 w Łodzi i w latach 1947–1950 w Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych w Warszawie. Ta druga weszła w 1950 r. w skład ASP w Warszawie, zaś Kotarbińska objęła kierownictwo w tamtejszym Zakładzie Ceramiki. W 1951 r. została przeniesiona do Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych we Wrocławiu. W 1956 r. (inne źródła podają 1957 r.) otrzymała tytuł profesora nadzwyczajnego tej uczelni, a w 1958 r. została kierownikiem Katedry Ceramiki. Na wrocławskiej PWSSP pracowała do przejścia na emeryturę w 1969 r. Do jej studentów należeli m.in. Krystyna Cybińska i Halina Olech (jako pierwsze absolwentki zostały jej asystentkami)Barbara Banaś, Próba ognia. Wrocławskie szkło i ceramika, [w:] Wrocław sztuki. Sztuka i środowisko artystyczne we Wrocławiu 1946–2006, red. A. Kostołowski, Wysoka 2006, s. 206., Danuta Duszniak, Zofia Dutkowska-Palowa, Irena Lipska-Zworska, Hanna Orthwein, Adam Sadulski, Stanisław Szyba, Zbigniewa Śliwowska-Wawrzyniak, Bronisław Wolanin, Mieczysław Zdanowicz.